O regionie

W przeddzień rocznicy w kościele św. Mikołaja, podczas mszy niedzielnych okolicznościowe kazania o życiu i działalności wielkiego proboszcza wygłosił ks. dr hab. Konrad Glombik. Zaś rada parafialna podjęła uchwałę o ufundowaniu i wmurowaniu w kościele obok bocznego ołtarza Najświętszego Serca Pana Jezusa (którego czcicielem był  ks. Ulitzka) marmurowej tablicy pamiątkowej. Odsłonięcie zaplanowano na czerwiec br. Wtedy też zostanie wydana biografia ks. prałata.

Trudno przeoczyć tę rocznicę, ponieważ bardzo aktywna działalność tak niezwykłego kapłana, zarówno w sferze duszpasterskiej, jak i gospodarczej, społecznej i politycznej mocno wpisała się do przedwojennej historii  Śląska i ziemi raciborskiej. Wiele dzieł stworzonych przez Niego lub z Jego inicjatywy do dziś służy społeczeństwu i Kościołowi Katolickiemu.

Sylwetkę i ogrom pracy tego wspaniałego duchownego najlepiej  przedstawia  kalendarium z  życiorysu ks. prał. Carla Ulitzki:

24 września 1873 r. – narodziny w Jaroniowie, współcześnie dzielnicy Baborowa. Nauka w szkole ludowej, a następnie w Królewskim Gimnazjum Ewangelickim w Raciborzu (współcześnie Zespół Szkół Ekonomicznych przy ul. Gimnazjalnej), ukończone 22 kwietnia 1893 r. uzyskaniem świadectwa dojrzałości.

1893-1897 – studia teologiczne na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu we Wrocławiu i Gazu.

21 czerwca 1897 r. – przyjęcie święceń kapłańskich z rąk biskupa wrocławskiego ks. kard. Georga Koppa we Wrocławiu.

1897-1901 – praca duszpasterska jako wikariusz parafii w Kluczborku.

1901-1910 – posługa proboszcza parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bernau w Brandenburgii, budowa kościoła w Bernau – konsekracja we wrześniu 1908 oraz Biesenthal – konsekracja w październiku 1909 r.

15. marca 1910 r. – objęcie kanoniczne parafii pw. św. Mikołaja w Raciborzu.

1. listopada 1918 r. – poświęcenie pomnika Matki Bożej Bolesnej upamiętniającego parafian poległych w czasie wojny na cmentarzu parafialnym przy ul. Głubczyckiej.

1918 r. – wydzielenie z terytorium parafii na Starej Wsi jednostki duszpasterskiej z własnym duszpasterzem (lokalia) w Studziennej, a w 1929 r. przekształcenie jej w samodzielną parafię.

16 grudnia 1918 r. – założenie Katolickiej Partii Ludowej (Katholische Volkspartei – KVP), będącej częścią partii Centrum na Górnym Śląsku. Ks. Ulitzka był przewodniczącym KVP do czasu jej rozwiązania w 1933 r., od czerwca 1924 r. do 1933 r należał do zarządu frakcji Centrum w Reichstagu i był rzecznikiem interesów Górnego Śląska.

1919-1920 – poseł do Weimarskiego Zgromadzenia Narodowego.

1920-1933 – poseł do Reichstagu z ramienia partii Centrum.

1922-1924 – z ramienia partii Centrum poseł w parlamencie Pruskim.

Kwiecień 1919 r. – członek niemieckiej komisji pokojowej jako ekspert w sprawach Górnego Śląska, w czasie III powstania śląskiego członek niemieckiej Komisji Dwunastu (Zwölferausschuss), która pertraktowała w sprawie zawieszenia broni. Nawoływanie do sprawiedliwości, umiarkowania i poszanowania bliźnich w duchu nauki Kościoła.

1921 r. – dzięki staraniom ks. proboszcza C. Ulitzki sprowadzenie do Raciborza sióstr Służebnic Ducha Świętego, które osiedliły się na terenie parafii w pobliżu kościoła Matki Bożej przy ul. Starowiejskiej.

21 czerwca 1922 r. – nadanie tytułu honorowego obywatela miasta Raciborza.

3 września 1922 r. – utworzenie w wyniku referendum prowincji Górnego Śląska z siedzibą władz w Raciborzu i Opolu. Ks. Ulitzka został przewodniczącym komisji prowincji i początkowo pełnił obowiązki starosty prowincji. Dzięki staraniom ks. Ulitzki m.in. powstała Izba Rolnicza w Opolu, Wyższa Szkoła Rolnicza w Nysie, dokonano uregulowania Odry na południe od Wrocławia, wybudowano zbiornik an Nysie Kłodzkiej koło Otmuchowa.

1922 r. – nominacja na honorowego kanonika kapituły katedralnej we Wrocławiu.

10 lipca 1926 r. – nominacja na prałata Jego Świątobliwości.

1928 r. – budowa domu parafialnego przy kościele św. Mikołaja zwanego Domem Młodzieży (Jugendheim), a po 1933 został przemianowany na Dom Św. Mikołaja (St. Nikolausheim), który służył działalności związków i stowarzyszeń kościelnych, a zwłaszcza duszpasterstwu młodzieży.

28 sierpnia 1932 r. – dzięki staraniom ks. Ulitzki uroczystość koronacji cudownego obrazu Matki Bożej w Raciborzu przez kard. A. Bertrama.

1937 r. – utworzenie z terytorium parafii św. Mikołaja parafii Matki Bożej z dotychczasowym wikariuszem na Starej Wsi ks. A. Spyrką jako kuratusem.

czerwiec 1937 r. – początek budowy kościoła pw. św. Józefa w Ocicach, 23 października 1938 r. poświęcenie nowego kościoła przez ks. Ulitzki, a w uroczystość zesłania Ducha Świętego 1939 r. konsekracja dokonana przez arcybiskupa wrocławskiego ks. kard. A. Bertrama.

11 lipca 1939 r. – urzędowy nakaz opuszczenia terytorium Śląska wskutek odprawiania nabożeństw w języku polskim pomimo od istniejącego 15 lipca 1937 r. zakazu władz i sprzeciwu wobec polityki germanizacyjnej na Górnym Śląsku. Szczególne nasilenie konfliktu nastąpiło w maju i czerwcu 1939 r. Po opuszczeniu Śląska ks. Ulitzka początkowo przebywał na plebanii u swojego przyjaciela ks. V. Nestora (1884-1943) w Beeskow w Brandenburgii, a następnie został kapelanem Sióstr Maryi przy szpitalu św. Antoniego w Berlinie-Karlshorst.

28 października 1944 r. – w ramach nasilających się represji po nieudanym zamachu na Hitlera, zatrzymanie i osadzenie w więzieniu w Berlinie.

21 listopada 1944 r. – osadzenie w obozie koncentracyjnym w Dachau, numer obozowy 133403.

29 marca 1945 r. – uwolnienie z obozu w Dachau, krótki pobyt w Kösching koło Ingolstadt, Norymberdze i Berlinie.

5 sierpnia 1945 r. – powrót do parafii św. Mikołaja w Raciborzu.

12 sierpnia 1945 r. – pod wpływem groźby mordu wyjazd z Raciborza i podjęcie posługi kapelana szpitala św. Antoniego w Berlinie-Friedrichshagen.

12 października 1953 r. – śmierć w Berlinie, a następnie pogrzeb na cmentarzu ewangelickim w Berlinie-Karlshorts.

/K. N./